வேர்கள் அழிவதில்லை ~ அத்தியாயம் 2

அத்தியாயம் – 2

துயரத்தின் தொடக்கம்

"சில குழந்தைகளின் வாழ்க்கை பள்ளி வாசலில் தொடங்குகிறது...

சில குழந்தைகளின் வாழ்க்கை, சோதனைகளின் வாசலில் தொடங்குகிறது."

1941 ஆம் ஆண்டு...

திண்டுக்கல் மாவட்டம், குஜிலியம்பாறை வட்டத்தில் அமைந்துள்ள ரெட்டியப்பட்டி கிராமத்தில், சுப்பன் செட்டியார் – பாலாயி தம்பதியருக்கு ஒரு ஆண் குழந்தை பிறந்தது.

அந்தக் குழந்தைக்குப் பெயர் வைத்தார்கள்...

பழனிசாமி.

இரண்டு மூத்த சகோதரிகளுக்குப் பிறகு பிறந்த ஒரே ஆண் குழந்தை.

அவருக்குப் பிறகு ஒரு தங்கை பிறந்தாள்.

அன்பும் பாசமும் நிறைந்த குடும்பம்.

ஆனால்...

விதி அவருக்காக வேறொரு வாழ்க்கையை எழுதி வைத்திருந்தது.

அந்தக் காலத்தில் ரெட்டியப்பட்டி கடும் பஞ்சத்தின் பிடியில் சிக்கியது.

வயல்கள் வறண்டன.

வாழ்வாதாரம் சிதறியது.

உயிர் பிழைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில், சுப்பன் செட்டியார் தனது குடும்பத்துடன் தஞ்சாவூரை நோக்கிப் புறப்பட்டார்.

புறப்படுவதற்கு முன், தலைமுறைகள் வாழ்ந்த தங்கள் முன்னோர் இடத்தை அருகில் இருந்த ஒருவரிடம் முன்னூறு ரூபாய்க்கு அடமானம் வைத்தார்.

புறப்படும் நேரத்தில் அவர் கூறிய வார்த்தைகள், காலம் கடந்தும் அழியாத நம்பிக்கையாக மாறின.

"என் மகன் ஒருநாள் திரும்பி வருவான்...

வந்தால் இந்த இடத்தை அவனிடம் கொடுத்து விடுங்கள்."

தஞ்சாவூரில் வாழ்க்கை புதிதாகத் தொடங்கியது.

ஆனால் அந்தப் புதிய வாழ்க்கை, ஒரு பெரிய இழப்போடு ஆரம்பமானது.

பழனிசாமி சிறுவனாக இருந்தபோதே, அவரது தாய் பாலாயி காலமானார்.

தாயின் அரவணைப்பை இழந்த அந்தச் சிறுவனின் வாழ்க்கையில் முதல் வெற்றிடம் அன்றே உருவானது.

அந்தச் சூழலில், அவரது தாய்மாமன் மாணிக்கம் செட்டியாரின் அரவணைப்பு பழனிசாமியின் வாழ்க்கைக்கு புதிய நம்பிக்கையாக அமைந்தது.

அவரது பாதுகாப்பில் பழனிசாமி நீலகிரி மாவட்டம் குன்னூருக்குச் சென்றார்.

அப்போது பழனிசாமி ரெட்டியப்பட்டியில் மூன்றாம் வகுப்பு வரை படித்திருந்தார்.

குன்னூரில் மீண்டும் பள்ளியில் சேர்க்கப்பட்டார்.

புதிய மலைநாடு...

புதிய பள்ளி...

புதிய வாழ்க்கை...

ஆனால்...

தாயை இழந்த வலி மட்டும் மனதை விட்டு விலகவில்லை.

ஒரு வருடம் கடந்தது.

ஒருநாள் குன்னூருக்கு ஒரு செய்தி வந்தது.

அந்தச் செய்தி அந்தச் சிறுவனின் வாழ்க்கையை மீண்டும் ஒருமுறை உலுக்கியது.

அவரது தந்தை சுப்பன் செட்டியார் காலமானார்.

இப்போது இருப்பது போல அந்தக் காலத்தில் தொலை தொடர்பு வசதிகளோ, போக்குவரத்து வசதிகளோ இல்லை.

அதனால், தந்தை இறந்து பத்து நாட்கள் கடந்த பிறகுதான் அவரது தந்தையின் மறைவு செய்தி குன்னூரை வந்தடைந்தது.

இறுதியாக ஒரு முறை தந்தையின் முகத்தைக் கூடப் பார்க்க முடியவில்லையே என்று கதறித் துடித்தான் சிறுவன் பழனிசாமி.

இறுதிச் சடங்கில் கலந்துகொள்ள முடியவில்லை.

கடைசியாக அவரது காலில் விழுந்து வணங்கும் பாக்கியமும் கிடைக்கவில்லை.

ஒரு சிறுவனின் இதயத்தில் அந்த வலி எவ்வளவு ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும் என்பதை வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாது.

அந்த நாளோடு...

பழனிசாமி பெற்றோர் இருவரையும் இழந்தார்.

ஆனால்...

அவர் தனியாக இல்லை.

மாணிக்கம் செட்டியார் அவருக்கு அடைக்கலமாக இருந்தார்.

அவரது வீட்டில் பத்து பேர் கொண்ட பெரிய குடும்பம்.

அந்தக் குடும்பத்தில்தான் பழனிசாமியின் புதிய வாழ்க்கை தொடங்கியது.

அவர் அங்கே தங்கி வாழ்ந்தது மட்டுமல்ல...

தனக்கு அடைக்கலம் கொடுத்த குடும்பத்தின் மீது நன்றிக்கடன் கொண்டவராக, அவர்கள் சொன்ன ஒவ்வொரு வேலையையும் மனமுவந்து செய்தார்.

குன்னூரின் கடும் குளிரிலும்...

நடு இரவிலும்...

வீட்டிற்குத் தேவையான தண்ணீரை எடுத்துவருவது போன்ற கடினமான பணிகளைக்கூட எந்தச் சலிப்புமின்றி செய்து வந்தார்.

அந்தக் காலத்தில் அவர் கற்றுக் கொண்டது புத்தகப் பாடங்கள் மட்டும் அல்ல.

ஒழுக்கம்.

நன்றியுணர்வு.

கடின உழைப்பு.

அந்த மூன்றுமே, பின்னாளில் பழனிசாமியின் வாழ்க்கையை வடிவமைத்த மிகப் பெரிய ஆசிரியர்களாக மாறின.

~ வேர்கள் அழிவதில்லை...

வேர்கள் அழிவதில்லை அத்தியாயம் 1

வேர்கள் அழிவதில்லை

பழனிசாமி ஒரு சகாப்தம்

*அத்தியாயம் – 1* 

 *_மண்ணின் அழைப்பு_* 

"மண்ணுக்கும் நினைவுகள் உண்டு...

மனிதர்கள் மறந்தாலும், மண் ஒருபோதும் மறப்பதில்லை."

திண்டுக்கல் மாவட்டம்...

குஜிலியம்பாறை வட்டம்...

ரெட்டியப்பட்டி...

வரைபடத்தில் தேடினால் ஒரு சிறிய கிராமம்.

ஆனால் அந்த மண்ணின் அடியில் புதைந்துக் கிடந்த வரலாறு, ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்வை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப் போகிறது என்பதை அப்போது யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை.

பல ஆண்டுகளாக அந்த இடத்தை உறவினர்கள் சிலர் பாதுகாத்து வந்தனர்.

அது வெறும் காலி நிலமல்ல.

ஒரு காலத்தில் ஒரு குடும்பம் வாழ்ந்த இடம்.

முன்னோர்களின் நினைவுகள் உறங்கிக் கிடந்த புனித மண்.

ஆண்டுதோறும் அந்த இடத்தில் வழிபாடும் நடைபெற்றது.

அப்படி ஒரு நாள்...

வழிபாட்டிற்காக சிறிய குழி தோண்டிக் கொண்டிருந்தபோது, மண்வாசனையோடு சில பழமையான பொருட்கள் வெளிவந்தன.

ஒரு காவடியில் பயன்படுத்தப்பட்ட பொருட்கள்...

திருநீறு வைக்கப்பட்டிருந்த சிறிய குவளை...

சலங்கை மணிகள்...

அவற்றைக் கையில் எடுத்துப் பார்த்த பெரியவர்கள் அமைதியாக நின்றனர்.

அவை சாதாரணப் பொருட்கள் அல்ல.

ஒரு குடும்பத்தின் மறைந்து போன அடையாளங்கள்.

ஒரு தலைமுறையின் சாட்சிகள்.

அப்போது அங்கிருந்த வயதானவர் ஒருவர் மெதுவாகச் சொன்னார்:

«"இது சுப்பன் செட்டியார் வாழ்ந்த இடம்...

அவருடைய குடும்பத்தின் அடையாளங்கள் இவை..."»

அந்தச் செய்தி உடனே ஒரு மனிதரைத் தேடிச் சென்றது.

அவர் பெயர்...

பழனிசாமி.

பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பு இந்த மண்ணை விட்டுச் சென்றவர்.

ஆனால் அந்த மண் மட்டும் அவரை மறக்கவில்லை.

செய்தி கிடைத்ததும் அவர் ரெட்டியப்பட்டிக்கு வந்தார்.

அந்த மண்ணில் நின்றபோது, அவரது கண்கள் சுற்றிலும் நோக்கின.

அவருக்குத் தெரியாத முகங்கள்.

ஆனால்...

அவரை நன்கு நினைவில் வைத்திருந்த மண்.

அருகில் வாழ்ந்த முதியவர்கள் அவரைப் பார்த்து கூறினார்கள்:

"இதுதான் உன் தந்தை வாழ்ந்த இடம். உன் முன்னோர்கள் நடந்த மண்.

"இதுதான் நீ பிறந்த மண் "

அந்த ஒரு வாக்கியம்...

பல ஆண்டுகளாக உள்ளத்தின் ஆழத்தில் உறங்கிக் கிடந்த ஒரு சிறுவனை எழுப்பியது.

காலம் அவனை எங்கெங்கோ அழைத்துச் சென்றிருந்தது.

வாழ்க்கை அவனுக்கு எண்ணற்ற சோதனைகளைக் கொடுத்திருந்தது.

ஆனால் அந்த மண்ணில் நின்ற அந்த நொடியில்...

அவர் ஒரு முதியவர் அல்ல.

தன் வேர்களைத் தேடி வந்த ஒரு மகன்.

அவன் கையில் இருந்தது எந்தச் சொத்துப் பத்திரமும் அல்ல.

மண்ணே கொடுத்த சாட்சி.

முன்னோர்கள் பயன்படுத்திய பொருட்களே அவனுடைய உரிமைக்கான அடையாளங்களாக நின்றன.

அந்த ஊர் மக்களின் சாட்சியும், உறவினர்களின் நேர்மையும், மண்ணுக்குள் கிடைத்த அந்த அடையாளங்களும் இணைந்தபோது, அந்த இடம் அவரது குடும்பத்திற்கு மீண்டும் கிடைக்கும் வழி உருவானது.

அன்று பழனிசாமி ஒரு நிலத்தைப் பெறவில்லை.

தன் தந்தையின் நினைவையும், தன் முன்னோர்களின் வேர்களையும் மீண்டும் பெற்றார்.

அந்த நினைவு தான் பின்னாளில் ஒரு வீடாக மாறியது.

அதே நினைவு தான் முன்னோர்களின் நினைவாக எழுந்த முருகன் ஆலயமாக மலர்ந்தது.

ஒரு நாள்...

அதே மண்ணில்...

ஒரு தந்தை தெய்வமாக வணங்கப்படும் நாளும் வரும் என்பதை...

அன்று அந்த மண் கூட அறிந்திருக்காது.

ஆனால்...

வரலாறு ஏற்கனவே தனது முதல் வரியை எழுதத் தொடங்கியிருந்தது...............