*குன்னூரில் ஒரு புதிய வாழ்க்கை*
" _சில மனிதர்களை பள்ளிக்கூடம் உருவாக்குகிறது..._
_சில மனிதர்களை வாழ்க்கையே உருவாக்குகிறது_ ."
குன்னூர்...
பசுமை போர்த்திய மலைகள்...
எலும்பை ஊடுருவும் குளிர்...
ரெட்டியப்பட்டியின் வெயிலில் வளர்ந்த சிறுவனுக்கு அது முற்றிலும் புதிய உலகம்.
அந்தப் புதிய உலகில் தான் பழனிசாமியின் வாழ்க்கை மீண்டும் தொடங்கியது.
மாணிக்கம் செட்டியார், அவரை ஒரு அனாதைச் சிறுவனாகப் பார்க்கவில்லை.
தன் சகோதரியின் மகனுக்கு நல்ல எதிர்காலம் அமைய வேண்டும் என்று எண்ணினார்.
முதலில் பள்ளியில் சேர்த்தார்.
படிப்பும் தொடர்ந்தது.
அதோடு வாழ்க்கைப் பாடங்களும் தொடர்ந்தன.
மாணிக்கம் செட்டியார் வீட்டில் பத்து பேர் கொண்ட பெரிய குடும்பம்.
அந்த வீட்டில் பழனிசாமி ஒரு விருந்தாளியாக வாழவில்லை.
அந்தக் குடும்பத்தின் ஒருவராகவே வாழ்ந்தார்.
அவருக்குள் இருந்த நன்றியுணர்வு, அவரை ஒருநாளும் சும்மா இருக்க விடவில்லை.
வீட்டில் எந்த வேலை இருந்தாலும் முதலில் ஓடிச் செய்வார்.
குன்னூரின் கடும் குளிரில்...
நடு இரவில் கூட எழுந்து வீட்டிற்குத் தேவையான தண்ணீரை எடுத்துவருவார்.
அதை அவர் ஒரு வேலையாக நினைக்கவில்லை.
தனக்கு வாழ்க்கை கொடுத்த குடும்பத்திற்குச் செலுத்தும் நன்றிக்கடனாகவே நினைத்தார்.
காலம் நகர்ந்தது.
பள்ளிப் படிப்பு ஒரு கட்டத்தில் நின்றது.
வாழ்க்கையின் தேவை அவரை பணிக்குச் செல்ல அழைத்தது.
தாய்மாமன் மாணிக்கம் செட்டியார் நடத்தி வந்த பாத்திரக் கடையிலேயே தனது பணியைத் தொடங்கினார்.
கடை சிறியது.
சம்பளம் குறைவு.
ஆனால்...
உழைப்பில் எந்தக் குறையும் இல்லை.
காலை முதல் இரவு வரை ஓய்வில்லாத உழைப்பு.
கடையின் பொருட்களை ஒழுங்குபடுத்துவது...
வாடிக்கையாளர்களை மரியாதையுடன் கவனிப்பது...
கொடுத்த வேலையை முழுமையாகச் செய்வது...
இவை அனைத்தும் அவருடைய இயல்பாக மாறின.
நேர்மை...
உழைப்பு...
நாணயம்...
இந்த மூன்று குணங்கள் தான் அவருடைய மிகப் பெரிய சொத்துக்கள்.
நாள்கள் கடந்தன.
கடையில் பணியாற்றிய அந்த இளைஞனை மக்கள் வேறு விதமாகப் பார்க்கத் தொடங்கினார்கள்.
"இந்த இளைஞன் நம்பிக்கைக்குரியவன்."
என்ற பெயர் அவருக்கு உருவானது.
அந்தப் பெயர்தான் பின்னாளில் அவரது வாழ்க்கையை மாற்றுவதற்கு அச்சாரமாக இருந்தது.
ஏனெனில்...
ஒரு மனிதனின் உண்மையான செல்வம் பணம் அல்ல.
அவர் சம்பாதிக்கும் நம்பிக்கையே.
அந்த நம்பிக்கையைப் பெற்ற இளைஞன்...
வாழ்க்கையின் அடுத்த படியை நோக்கி அமைதியாக நடந்து கொண்டிருந்தான்.
~*வேர்கள் அழிவதில்லை*
| Tweet | ||||
No comments:
Post a Comment