*நம்பிக்கைக்கு கிடைத்த பரிசு*
" _ஒரு மனிதனின் உயரத்தை அளப்பது அவரது செல்வத்தால்_ _அல்ல_ ...
_அவர் பெற்ற நம்பிக்கையால்தான்_ ."
குன்னூரில் தாய்மாமன் மாணிக்கம் செட்டியார் நடத்தி வந்த பரமேஸ்வரி மெட்டல் மார்ட் கடையில் பழனிசாமி முழு ஈடுபாட்டுடன் பணியாற்றி வந்தார்.
அவரது நேர்மையும், உழைப்பும், பொறுப்புணர்வும் நாளுக்கு நாள் அனைவரின் நம்பிக்கையையும் பெற்றுக் கொடுத்தன.
ஆனால்...
அந்த நம்பிக்கைக்குப் பின்னால் ஒரு வேதனையான சம்பவமும் இருந்தது.
மாணிக்கம் செட்டியாரின் மனைவி அங்காயிக்கு கடுமையான உடல்நலப் பாதிப்பு ஏற்பட்டது.
சிகிச்சைக்காக மனைவியை வேலூருக்கு அழைத்துச் சென்றார் மாணிக்கம் செட்டியார்.
அந்த நேரத்தில் பெரிய குடும்பத்தின் ஒரே வருமான ஆதாரமாக இருந்த கடையைப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டிய பொறுப்பு இயற்கையாகவே பழனிசாமிக்கு வந்தது.
குன்னூர் வண்ணாரப்பேட்டையில் இருந்த நகராட்சி இளைஞர் ஆதாரப்பள்ளியில் ஐந்தாம் வகுப்பு வரை படித்த பழனிசாமி, குடும்பச் சூழ்நிலையால் தனது படிப்பை நிறுத்தி, கடையை முழுப் பொறுப்புடன் கவனிக்கத் தொடங்கினார்.
மலை நகரமான குன்னூரின் நடுவே அமைந்திருந்த மாணிக்கம் செட்டியாரின் பாத்திரக்கடை, பழனிசாமிக்கு வேலை செய்யும் இடமாக மட்டும் இருக்கவில்லை.
அதுவே அவரது வாழ்க்கையை வடிவமைத்த பள்ளியாகவும், பண்புகளைப் பயிற்றுவித்த குருகுலமாகவும் மாறியது.
பதினொரு வயதில் தனது படிப்பை நிறுத்திய அந்தச் சிறுவன், அன்று முதல் முழு மனதுடனும் முழுப் பொறுப்புடனும் அந்தக் கடையைத் தனது சொந்தக் கடையாகக் கருதி கவனிக்கத் தொடங்கினார்.
கடை திறப்பது முதல் மூடுவது வரை...
வாடிக்கையாளர்களை புன்னகையுடன் வரவேற்பது...
பொருட்களை சீர்படுத்தி வைப்பது...
கணக்குகளை சிறு பிழையும் இல்லாமல் எழுதுவது...
வியாபாரத்தில் நேர்மையையும் நாணயத்தையும் உயிராகக் காப்பது...
இவை அனைத்தையும் அவர் கடமையாக அல்ல...
தன் வாழ்க்கைப் பொறுப்பாகவே ஏற்றுக் கொண்டு செய்தார்.
ஆண்டுகள் மெதுவாக உருண்டோடின.
பழனிசாமியின் நேர்மை, பொறுப்புணர்வு, கடின உழைப்பு இந்த மூன்றும் அவரை அறிந்த ஒவ்வொருவரின் மனதிலும் தனி இடத்தைப் பெற்றன.
அவரைப் பார்த்த அனைவரும் ஒரே வார்த்தையைச் சொல்வார்கள்.
"இந்தப் பையன் வயதில் சிறியவன்... ஆனால் பொறுப்பில் பெரியவன்."
அந்தப் பாராட்டு, அவரது உழைப்புக்குக் கிடைத்த முதல் பரிசாக இருந்தது.
அந்த நேரத்தில், அவரை அன்போடு அரவணைத்து வளர்த்த அத்தை அங்காயி அவர்களின் உடல்நிலை மிகவும் மோசமடைந்தது.
சிகிச்சைகள் பலனளிக்கவில்லை.
மரணம் நெருங்கிவிட்டதை உணர்ந்த அவர், தனது இறுதி நேரத்தில் கணவர் மாணிக்கம் செட்டியாரின் கைகளை இறுகப் பிடித்தபடி மெதுவாகச் சொன்னார்.
"பழனிசாமியை ஒருபோதும் கைவிட்டு விடாதீர்கள்... அவனையும் நம் வீட்டுப் பிள்ளையாகவே பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்."
அது ஒரு வேண்டுகோள் அல்ல.
ஒரு தாயின் இறுதி ஆசை...
இறுதி கட்டளை...
மாணிக்கம் செட்டியார் அமைதியாகத் தலையசைத்தார்.
அந்த ஒரு தலையசைப்பு...
ஒரு வாக்குறுதியாக மாறியது.
அந்த வாக்குறுதியை மனதில் சுமந்தபடியே அங்காயி இந்த உலகைவிட்டு பிரிந்தார்.
அந்த நாளுக்குப் பிறகும், பழனிசாமி அந்தக் குடும்பத்தின் மீது வைத்திருந்த நன்றியையும் மரியாதையையும் ஒருபோதும் குறைக்கவில்லை.
நன்றியுணர்வை வாழ்நாள் முழுவதும் சுமந்த மனிதராகவே வாழ்ந்தார்.
காலம் தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்தது.
தஞ்சாவூரில் வாழ்ந்த காலத்திலேயே பழனிசாமியின் மூத்த சகோதரிக்குத் திருமணம் நடைபெற்றிருந்தது.
பின்னர், பழனிசாமிக்கு பதினைந்து வயது இருக்கும் போது, அவரது இரண்டாவது சகோதரிக்கும் மாணிக்கம் செட்டியாரே முன்னின்று திருமணம் நடத்தி வைத்தார்.
அது ஒரு உதவி அல்ல.
சொந்த மகளுக்குச் செய்யும் அன்போடும், தந்தையின் பொறுப்போடும் செய்த கடமையாக இருந்தது.
காலம் மேலும் நகர்ந்தது.
பழனிசாமிக்கு பத்தொன்பது வயது ஆனது.
அப்போது உறவினர்கள் அனைவரும், மாணிக்கம் செட்டியாரின் இரண்டாவது மகள் காளியம்மாளை அவருக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க விருப்பம் தெரிவித்தனர்.
ஆனால் பழனிசாமி உடனே சம்மதிக்கவில்லை.
அமைதியாக அவர் கூறினார்.
"எனக்கு இன்னும் ஒரு தங்கை இருக்கிறாள். அவளுக்குத் திருமணம் முடிந்த பிறகுதான் நான் திருமணம் செய்து கொள்வேன்."
அந்த வார்த்தைகளில் ஒரு அண்ணனின் அன்பும்...
ஒரு குடும்பத் தலைவனின் பொறுப்பும் வெளிப்பட்டது.
அதைப் புரிந்துகொண்ட மாணிக்கம் செட்டியார்,
"உன் தங்கையின் திருமணத்தை நானே நடத்தி வைக்கிறேன். அதைப் பற்றி நீ கவலைப்பட வேண்டாம்."
என்று கூறினார்.
அந்த ஒரு வாக்குறுதி, பழனிசாமியின் மனதில் முழு நம்பிக்கையை விதைத்தது.
அந்த உறுதியின் பிறகே அவர் காளியம்மாளை மணக்க சம்மதித்தார்.
குன்னூரில் மார்க்கெட் அருகேயிருந்த கலை மன்றத்தில் திருமணம் இனிதே நடைபெற்றது.
மாணிக்கம் செட்டியார் கொடுத்த வாக்குறுதியும் அப்படியே நிறைவேறியது.
பழனிசாமி–காளியம்மாள் திருமணம் முடிந்து இருபத்தைந்து நாட்களிலேயே, அவரது தங்கைக்கும் திருமணத்தை நடத்தி வைத்தார் மாணிக்கம் செட்டியார்.
ஒரு தந்தை செய்ய வேண்டிய கடமையை மனமாரச் செய்தார்.
திருமணத்திற்குப் பிறகும் பழனிசாமியும் காளியம்மாளும் உடனடியாக தனிக்குடித்தனம் தொடங்கவில்லை.
மாணிக்கம் செட்டியார் வீட்டில் இடவசதி மிகவும் குறைவாக இருந்தது.
எனவே பழனிசாமி வழக்கம்போல் பாத்திரக்கடையிலேயே இரவு தங்கி உறங்குவார்.
அதிகாலையில் வீட்டிற்கு வந்து தனது அன்றாட வாழ்க்கையைத் தொடர்வார்.
புதிய தம்பதியருக்கு தனியாக ஒரு வாழ்க்கை அமைய வேண்டும் என்பதை மாணிக்கம் செட்டியார் நன்கு உணர்ந்திருந்தார்.
சுமார் மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு வாடகைக் கடையையும், ஒரு வாடகை வீட்டையும் ஏற்பாடு செய்து வைத்தார்.
பின்னர் தனது கையில் இருந்த ஐநூறு ரூபாய் பணத்தை பழனிசாமியிடம் கொடுத்து பாசத்தோடு கூறினார்.
"இது உன் வாழ்க்கையின் முதல் முதலீடு. இனி நீயே தொழில் செய்து, உன் குடும்பத்தை நடத்த வேண்டும்."
பழனிசாமி அந்தப் பணத்தை இரு கைகளாலும் மரியாதையுடன் பெற்றுக்கொண்டார்.
அந்த ஐநூறு ரூபாய்...
வெறும் பணத்தாள்கள் அல்ல.
ஒரு மனிதன் மீது வைக்கப்பட்ட அளவற்ற நம்பிக்கை.
ஒரு குடும்பத்தின் ஆசீர்வாதம்.
ஒரு வாழ்வை உயர்த்திய அன்பின் அடையாளம்.
ஒரு புதிய வாழ்க்கையின் முதல் மூலதனம்.
அந்த நாளில்...
பழனிசாமி ஒரு கடையை மட்டும் தொடங்கவில்லை.
அவர்மீது மற்றவர்கள் வைத்திருந்த நம்பிக்கையை தனது உழைப்பால் வாழ்நாள் முழுவதும் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற உறுதியுடன், தனது மனைவி காளியம்மாளுடன் புதிய வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் தொடங்கினார்.
~ *வேர்கள் அழிவதில்லை*
