அத்தியாயம் – 2
துயரத்தின் தொடக்கம்
"சில குழந்தைகளின் வாழ்க்கை பள்ளி வாசலில் தொடங்குகிறது...
சில குழந்தைகளின் வாழ்க்கை, சோதனைகளின் வாசலில் தொடங்குகிறது."
1941 ஆம் ஆண்டு...
திண்டுக்கல் மாவட்டம், குஜிலியம்பாறை வட்டத்தில் அமைந்துள்ள ரெட்டியப்பட்டி கிராமத்தில், சுப்பன் செட்டியார் – பாலாயி தம்பதியருக்கு ஒரு ஆண் குழந்தை பிறந்தது.
அந்தக் குழந்தைக்குப் பெயர் வைத்தார்கள்...
பழனிசாமி.
இரண்டு மூத்த சகோதரிகளுக்குப் பிறகு பிறந்த ஒரே ஆண் குழந்தை.
அவருக்குப் பிறகு ஒரு தங்கை பிறந்தாள்.
அன்பும் பாசமும் நிறைந்த குடும்பம்.
ஆனால்...
விதி அவருக்காக வேறொரு வாழ்க்கையை எழுதி வைத்திருந்தது.
அந்தக் காலத்தில் ரெட்டியப்பட்டி கடும் பஞ்சத்தின் பிடியில் சிக்கியது.
வயல்கள் வறண்டன.
வாழ்வாதாரம் சிதறியது.
உயிர் பிழைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில், சுப்பன் செட்டியார் தனது குடும்பத்துடன் தஞ்சாவூரை நோக்கிப் புறப்பட்டார்.
புறப்படுவதற்கு முன், தலைமுறைகள் வாழ்ந்த தங்கள் முன்னோர் இடத்தை அருகில் இருந்த ஒருவரிடம் முன்னூறு ரூபாய்க்கு அடமானம் வைத்தார்.
புறப்படும் நேரத்தில் அவர் கூறிய வார்த்தைகள், காலம் கடந்தும் அழியாத நம்பிக்கையாக மாறின.
"என் மகன் ஒருநாள் திரும்பி வருவான்...
வந்தால் இந்த இடத்தை அவனிடம் கொடுத்து விடுங்கள்."
தஞ்சாவூரில் வாழ்க்கை புதிதாகத் தொடங்கியது.
ஆனால் அந்தப் புதிய வாழ்க்கை, ஒரு பெரிய இழப்போடு ஆரம்பமானது.
பழனிசாமி சிறுவனாக இருந்தபோதே, அவரது தாய் பாலாயி காலமானார்.
தாயின் அரவணைப்பை இழந்த அந்தச் சிறுவனின் வாழ்க்கையில் முதல் வெற்றிடம் அன்றே உருவானது.
அந்தச் சூழலில், அவரது தாய்மாமன் மாணிக்கம் செட்டியாரின் அரவணைப்பு பழனிசாமியின் வாழ்க்கைக்கு புதிய நம்பிக்கையாக அமைந்தது.
அவரது பாதுகாப்பில் பழனிசாமி நீலகிரி மாவட்டம் குன்னூருக்குச் சென்றார்.
அப்போது பழனிசாமி ரெட்டியப்பட்டியில் மூன்றாம் வகுப்பு வரை படித்திருந்தார்.
குன்னூரில் மீண்டும் பள்ளியில் சேர்க்கப்பட்டார்.
புதிய மலைநாடு...
புதிய பள்ளி...
புதிய வாழ்க்கை...
ஆனால்...
தாயை இழந்த வலி மட்டும் மனதை விட்டு விலகவில்லை.
ஒரு வருடம் கடந்தது.
ஒருநாள் குன்னூருக்கு ஒரு செய்தி வந்தது.
அந்தச் செய்தி அந்தச் சிறுவனின் வாழ்க்கையை மீண்டும் ஒருமுறை உலுக்கியது.
அவரது தந்தை சுப்பன் செட்டியார் காலமானார்.
இப்போது இருப்பது போல அந்தக் காலத்தில் தொலை தொடர்பு வசதிகளோ, போக்குவரத்து வசதிகளோ இல்லை.
அதனால், தந்தை இறந்து பத்து நாட்கள் கடந்த பிறகுதான் அவரது தந்தையின் மறைவு செய்தி குன்னூரை வந்தடைந்தது.
இறுதியாக ஒரு முறை தந்தையின் முகத்தைக் கூடப் பார்க்க முடியவில்லையே என்று கதறித் துடித்தான் சிறுவன் பழனிசாமி.
இறுதிச் சடங்கில் கலந்துகொள்ள முடியவில்லை.
கடைசியாக அவரது காலில் விழுந்து வணங்கும் பாக்கியமும் கிடைக்கவில்லை.
ஒரு சிறுவனின் இதயத்தில் அந்த வலி எவ்வளவு ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும் என்பதை வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாது.
அந்த நாளோடு...
பழனிசாமி பெற்றோர் இருவரையும் இழந்தார்.
ஆனால்...
அவர் தனியாக இல்லை.
மாணிக்கம் செட்டியார் அவருக்கு அடைக்கலமாக இருந்தார்.
அவரது வீட்டில் பத்து பேர் கொண்ட பெரிய குடும்பம்.
அந்தக் குடும்பத்தில்தான் பழனிசாமியின் புதிய வாழ்க்கை தொடங்கியது.
அவர் அங்கே தங்கி வாழ்ந்தது மட்டுமல்ல...
தனக்கு அடைக்கலம் கொடுத்த குடும்பத்தின் மீது நன்றிக்கடன் கொண்டவராக, அவர்கள் சொன்ன ஒவ்வொரு வேலையையும் மனமுவந்து செய்தார்.
குன்னூரின் கடும் குளிரிலும்...
நடு இரவிலும்...
வீட்டிற்குத் தேவையான தண்ணீரை எடுத்துவருவது போன்ற கடினமான பணிகளைக்கூட எந்தச் சலிப்புமின்றி செய்து வந்தார்.
அந்தக் காலத்தில் அவர் கற்றுக் கொண்டது புத்தகப் பாடங்கள் மட்டும் அல்ல.
ஒழுக்கம்.
நன்றியுணர்வு.
கடின உழைப்பு.
அந்த மூன்றுமே, பின்னாளில் பழனிசாமியின் வாழ்க்கையை வடிவமைத்த மிகப் பெரிய ஆசிரியர்களாக மாறின.
~ வேர்கள் அழிவதில்லை...
